Obiecałem publicznie, że już nie będę się wypowiadać na wiadomy temat. Nie zawsze się tego trzymam, bo różni podchodzą mnie – czasem też prowokująco. Tłumaczę, że wszystko już w tych generalnych spawach i zarzutach przeszłościowych wobec mnie zostało powiedziane. Teraz, czytając znaną lekturę-paszkwil, odnoszę się na swoim blogu do szczegółów i obalam kolejne fałszerstwa i przekłamania. Z każdej strony jasno wyłania się obraz manipulacji i pisania pod polityczną tezę. Dziś też na tych łamach odniosę się do sprawy, ale w innym sensie. Chcę znów podziękować za solidarność. I za Waszą obronę sukcesów Polski.

Platformę Obywatelską popiera obecnie 48% ankietowanych, a PiS - 19% - wynika z najnowszego sondażu Wirtualnej Polski przeprowadzonego przez Gemius.

Z reguły intelektualiści nie biorą się za politykę a politycy stronią od jakiejkolwiek wiedzy; nie czytają nawet ustaw, nad którymi głosują. Pamiętam, w jakie zadziwienie wprawiały mnie obrady parlamentu, gdy bywałam w nim jako pełnomocnik rządu: wrzawa, inwektywy, czytanie gazet, żadna z parlamentarnych mów (w każdym razie w czasie gdy obrady transmitowała telewizja) nie miała charakteru merytorycznego, wszyscy tępo walili w przeciwników politycznych a wzorcem intelektualnej finezji były (i niestety nadal są ) „bon młoty” Cymańskiego i arogancja Kurskiego. Być może polityk to takie zwierze, że im mniej ma rozumu, tym bardziej jest skuteczny? Być może w polityce potrzebna jest gruboskórność, chamstwo, kłamstwo, cynizm, hucpa. Być może rozsądek, mądrość, wiedza, prostolinijność, kultura osobista czy wreszcie ideowość taktowane są jako cechy politykę ograniczające lub zgoła niszczące.

Jaki jest mój sposób na radość? Ja jestem uśmiechnięty kiedy jestem z ludźmi. Natomiast gdy jestem sam, bywam zamyślony, czasem melancholijny. Ostatnio w samotności słucham muzyki mojego siostrzeńca. Napisał radosne, heavymetalowe utwory z symfonicznymi smaczkami - mówi Wirtualnej Polsce Jerzy Wenderlich z SLD.

Z perspektywy urokliwej prowincji obserwuję warszawskie potyczki na szczytach władzy. Wczoraj odwiedził mnie tutejszy sąsiad i mówi „Pani, oni w tej Warszawie kłócom się i kłócom, jak te baby!”, „Jakie baby?” pytam, wrażliwa na seksistowskie wypowiedzi, „no te chłopy, jak te baby”. „Jakie chłopy?”, „Ten prezydent, jakiś minister – jak baby!”. „Przepraszam - chciałam powiedzieć - to nie baby się kłócą, ale właśnie chłopy”. Z sąsiadem nie można było jednak rozmawiać, bo swoim odkryciem chciał się szybko podzielić z innymi chłopami i może mniej chodziło o wymianę politycznych opinii, co o pretekst do wypicia kolejnej „nalewki”, bo tak dziś, w ludowej gwarze, nazywa się popularny niegdyś bełt.